ING zet oude managers in als coach

Bankverzekeraar ING vroeg gepensioneerde managers of ze zin hadden jong talent te coachen. Het enthousiasme bleek groot. En logisch ook. Veel vijftigers en zestigers staan te popelen om hun kennis als mentor over te dragen op jongere generaties. Dan telt hun wijsheid mee.

'Waarom vragen we niet onze pas gepensioneerde managers?' opperde Edith de Jong, voorzitter van het netwerk voor vrouwelijke leidinggevenden van ING. De bankverzekeraar zocht een betaalbare manier om zijn managers te laten coachen. Veel managers tussen de 20 en 50 jaar hadden aangegeven behoefte te hebben aan een coach die hen hielp bij het uitstippelen van hun carrière. Op de oproep aan de vereniging van gepensioneerde ING'ers kwam een onverwacht grote respons. Negentig oud-ING'ers meldden zich: er waren slechts 25 coaches nodig. Ik kijk er zelf overigens niet van op.

LTP Transition, adviesbureau voor personeelszaken, maakte een keuze uit de voormalige managers. 'Sommigen zijn nu eenmaal te eigenwijs om te kunnen coachen,' zegt Daniella Balabanova van LTP Transitions. Wat de pensionado's tijdens hun loopbaan deden, interesseert LTP nauwelijks. De uiteindelijk geselecteerde kandidaten werkten op de automatiserings-, personeelszaken- en communicatieafdeling van ING. Twee dagen lang kregen de 2 vrouwen en 23 mannen van 62 jaar en ouder een stoomcursus coaching.
De pensionado's begeleiden sinds eind oktober grofweg twee managers in zes tot acht gesprekken van anderhalf uur. Ze krijgen alleen een onkostenvergoeding: zo stellen ze hun (pre-)pensioen veilig.

Slim van ING. Ik ben benieuwd wie volgt. Martijn, bedankt wederom voor de tip.

Babyboomer als mentor op de werkvloer

Ik lees het helaas steeds vaker in de krant. Bijna alle officiële onderzoeken en rapporten wijzen uit dat de werkloosheid onder jongeren sterk afneemt, en er tegenwoordig zelfs een tekort aan werknemers is, maar dat aan de 45 plus kant van de arbeidsmarkt een steeds grotere kloof ontstaat. Alle inspanningen van regiegroep GrijsWerkt en andere initiatieven ten spijt, de 45 plusser is niet geliefd op de arbeidsmarkt.

En dat vind ik een onbegrijpelijk iets. Natuurlijk, er zijn tal van vooroordelen te noemen. En sommige daarvan zijn heus deels op waarheid berust. Veel werkgevers vinden oudere werknemers star, zijn van mening dat ze niets meer aan te leren is, vinden ze te duur, en zo nog meer van die redenenen. Werknemers op hun beurt voelen zich afgeserveerd of hebben het idee dat niemand meer op ze zit te wachten. Maar dat hoeft toch nog niet te betekenen dat dit probleem steeds groter moet worden? Is er dan niets om beide partijen weer bij elkaar te brengen? Is het dan niet meer zo dan oudere werknemers juist wijs en ervaren zijn? Blijkbaar niet...

Ik bedacht ooit een campagne om dat probleem aan de kaak te stellen. Simpel door te laten zien dat het gros van die vooroordelen nergens op is gebaseerd. Dat er nog genoeg vijftigers en zestigers zijn die met veel passie en volharding aan het werk zijn. Onmisbaar voor hun bedrijf f organisatie. En door op die manier het tegendeel te bewijzen die vooroordelen positief te ontkrachten. Tot op heden ligt die campagne nog steeds op de plank, te wachten op het 'juiste moment'. Dat terzijde. Ik werd vandaag op een aanvullend idee gebracht.

Vandaag las ik in het FD een interessant artikel over recruitmentgoeroe Kevin Wheeler. De zelfbenoemde arbeidsmarktdeskundige is geen onbekende. Onder andere Shell laat zich inspireren door de beste man. Hij analyse de babyboomgeneratie, generatie Y en generatie X. En juist door de komst van die laatste generatie op de arbeidsmarkt zie ik de rol van de babyboomer veranderen. Generatie X is de twintiger van nu. Volgens Wheeler zoeken en willen zij 6 dingen in hun werk:

1. Altijd (online) verbonden zijn
2. Ondernemen
3. Niet gemotiveerd worden door geld, wel door betekenisvol werk
4. Geen traditionele baas
5. Zelf kunnen bepalen wat zijn marktwaarde is
6. Eerst de praktijk, dan de theorie

En wat Wheeler stelt, daar sluit ik me graag bij aan. Generatie X laat zich niets gezegd zijn door de generatie Y (de dertiger en begin veertiger). Dat zijn namelijk hun managers. Zij zijn geneigd zich daar tegen af te zetten. Generatie X heeft een andere jeugd gehad, is anders opgeleid en streeft andere ambities naar. De vrijgevochten babyboomer daarentegen herkent zich steeds meer in de twintiger van nu. Daarbij komt dat die babyboomer alles wel zo'n beetje heeft gezien. Hij leert nog wel, maar heeft voldoende kennis om anderen te leren. Juist! De babyboomer kan uitstekend optreden als mentor voor generatie X. De manager uit generatie Y kan dan naar hartelust managen en de vorming van de 'juniors' aan de echte 'seniors' over laten. Daarbij, de twintiger is steeds vaker een kleinkind van de babyboomer. Juist de band opa/kleinzoon is een speciale. Door die te vertalen naar de arbeidssituatie treedt een goede mentor/student relatie op. Niets anders dan het aloude meester/gezel principe.

Uiteraard gebeurt dit al bij veel bedrijven, maar juist voor herintredende 45 plussers kan dit een voordeel zijn op de arbeidsmarkt. Laat hen proberen te solliciteren op coachende of sturende functies.