Of het een trend is, wordt of blijft weet ik niet. Wat me opvalt is de huidige belangstelling voor alles wat nostalgie ademt. Vandaag lees ik in de Pers over de niet te stoppen Blondie revival. Recent nog kwam Genesis bij elkaar, en ook de Stones trekken keer op keer volle Arena's. Het lijkt wel of we in een steeds snellere en hectischere samenleving op zoek gaan naar die kleine bekende rustpuntjes. Het oude bekende, het o zo vertrouwde, hetgeen nog gewoon hetzelfde is. Of zijn er andere redenen die hieraan ten grondslag liggen? Wat heeft deze nostalgische belangstelling te betekenen? Is dit van alle tijden?
In ieder geval levert de trend ons een nieuw magazine op. Over vroeger ademt 'tijden van weleer'. Met van Agt en Wiegel die hun politieke carriëre evalueren in Le Bistroquet, de finale van '78, Toon Hermans, de autoloze zondag en de uitvinding van de CD. Eén en al nostalgie.
